زهیرم!عاشقم بمان تا...

جا خوش می کنم کنار پنجره.از این بالا هوای پریدن می زند به کله ام بدجور...

با من مرور می شود

تمام

زندگی...

دردهایش عجب رنگی دارد.می نشیند ته قلبم و قد می کشد...                                          
 

خوشبختی هنوز با من قدم می زند. ما

                                                      تنهاییم  

                                                                   اما!

نسیم می خورد توی صورت خیسم...

سردم می شود

و

هوایی
.
.
.
.
.
.
خم که می شوم پاهایم سست می شود.دلم هرری می ریزد...یه دیوانگی ساده کافیست!

سرم را می چسبانم به شیشه اش...

تابستان بعد می پرم.فقط یه دیوانگیه ساده...

                                      *       *      *

پ.ن:هنوز هم تخسم...هنوز هم دلم پریدن میخواهد...

پ.ن:کارهایم با این روزها که تمام بشود,باز برمی گردم,یک سال دیگر همین موقع ها...

پ.ن:تا آن موقع زندگی به همه تان خوش بگذرد!